Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Fietsen in de winter met sneeuw in Zweden

DoorAvantum

Hij had het idee om in de winter te gaan bikepacken in de Zweedse bergen.

We vonden het idee van fietsen in Zweden in de winter, met een heleboel sneeuw, wel wat. Dus hebben we dit verhaal geleend van oldmanmountain.com.
De tekst en de foto's zijn gemaakt door Michael O’Dwyer

Het woord avontuur stamt uit de 13e eeuw en komt van een oud Frans woord aventure, wat “dat wat bij toeval gebeurt” betekent. Het werkwoord evolueerde naar aventurer“zwerven, reizen, avontuur zoeken, bij toeval gebeuren. In de 21e eeuw kennen we het woord meer als: een spannende of ongebruikelijke ervaring met een onzekere afloop. 

Op een donkere winterdag, met tijd over en uren te doden, besloot ik op zoek te gaan naar wat podcasts om naar te luisteren. Ik kwam een geweldige Britse podcast tegen met een aflevering waarin iemand werd geïnterviewd die ik goed kende. “Kende/ken” is een ruim begrip, maar tegen de tijd dat het interview voorbij was, had ik een veel dieper inzicht in deze man. Een interessant punt kwam naar voren toen de presentator probeerde de geïnterviewde een label te geven door hem een ontdekkingsreiziger te noemen. Ze waren het er allebei over eens dat ze de termen ontdekkingsreiziger, avonturier of extreem niet prettig vonden. Hij accepteerde het label met tegenzin en het gesprek ging verder. Het was het woord avonturier waar ik aan bleef hangen en wat het voor mij betekent. Ik had mijn eigen avontuur nodig om daar achter te komen. 

Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Ik kreeg het idee om in de winter te gaan bikepacken in de Zweedse bergen. Het kan daar koud zijn en omdat ik weinig ervaring had met de diepe winter, wist ik dat ik die moest opdoen. Ik organiseerde een lokaal nachtje weg en wist een paar vrienden over te halen om mee te gaan. We zaten aan het einde van een relatief koude periode in Stockholm en na een maand met geweldige sneeuw vond ik het de perfecte tijd. De reis was een week van tevoren georganiseerd en gepland, maar naarmate de vertrekdag dichterbij kwam, sloegen de temperaturen om en begon de diepe sneeuw te veranderen in water. Het gebeurde niet meteen, maar wel snel genoeg om het rijden op de geplande singletrack lastig te maken. 

Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Bij het plannen van onze route liet ik ons bospaden volgen en grindwegen doorkruisen, voordat we op de perfecte kampeerplek aankwamen om de volgende dag epische singletracks te rijden. Toen we vertrokken, voelden we meteen dat de sneeuwcondities verslechterden. We gingen stapvoets vooruit en de vloeiende sneeuwpaden van de vorige dagen waren onberijdbaar geworden. We moesten onze fietsen naar de dichtstbijzijnde grindweg duwen en begonnen te scanderen: “We gaan nooit wandelen zonder onze fietsen”.

Eenmaal op de grindwegen konden we lekker doorrijden dankzij de sporen van voorbijrijdende tractoren en 4x4's van jagers. Nou ja, lekker doorrijden is misschien wat overdreven, want we waren zwaar bepakt met onze winterkleding en tenten, waardoor zelfs de makkelijkste heuvels een hele uitdaging waren.

Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Bij het opbreken van het kamp bekeken we de toestand van het plaatselijke meer. Nu de sneeuw verdwenen was, onthulde het kale ijs een prachtig gemarmerd effect op het oppervlak. We testten de dikte voor de veiligheid voordat we besloten om een stuk over het ijs te rijden als kortere weg naar de singletrack. Eerlijk gezegd denk ik dat we het meer als een avontuurlijk ijsritje hebben gereden dan als een echte kortere weg. 

Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden
Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Eenmaal terug op vaste grond konden we genieten van geweldige singletrack-paden langs de oever van het meer. We slingerden tussen de bomen door en hadden nauwelijks last van sneeuw. We wilden dat dit pad eeuwig zou duren. Bij een splitsing in het bos stopten we om wat water te drinken en te bepalen welke kant we op moesten. Dat was het moment dat we de sporen in de sneeuw opmerkten. Omdat er geen menselijke voetafdrukken te zien waren, konden deze grote pootafdrukken maar één ding betekenen: wolfsporen. Terwijl we om ons heen keken, nam onze opwinding toe. Waren ze nog in de buurt of waren ze al verder getrokken? Wolven zijn berucht om hun schuwheid en vermijden contact met mensen, en in Zweden is het algemeen bekend dat wolven ons al zien en ruiken lang voordat wij hen opmerken.

Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Deze reis begon een beetje een avontuur te worden. We waren het ijs overgestoken en bij het kamp aangekomen, maar wisten niet wat er daarna zou gebeuren. Zouden we meer diersporen vinden? Zouden we wat van de lokale dieren in het wild zien? Zou het pad begaanbaar blijven of zouden we uren moeten zwoegen om de volgende onverharde weg te vinden?

Het pad liep steil omhoog en zelfs de dappersten onder ons probeerden het niet te fietsen. Op een droge, warme dag zou het misschien wel te fietsen zijn, maar niet op die dag. Toen ons smalle pad het plateau bereikte, klaarden onze gezichten op en na de verplichte fotoshoot en een energiereep gingen we weer rijden. De sneeuwbrij was van de berg verdwenen, waardoor we gripvast Zweeds graniet overhielden en we tijdens de afdaling lekker konden knallen. Ik heb nog nooit zo'n technisch pad gereden met bagagedragers en fietstassen en ik was verrast door hoe goed de fiets zich hield.

Michael ODwyer aan het fietsen in Zweden

Terug op de verharde weg had ik tijd om de reis te verwerken. Het was kort, slechts twee halve dagen en niet echt ver van huis. Ik denk dat je het een micro-avontuur zou kunnen noemen. Daar is dat woord weer, avontuur. Waarom waren de twee heren van de podcast tegen dat woord? Bij nader inzien denk ik niet dat het om het woord zelf ging, maar meer om hoe dit woord, en soortgelijke woorden (ontdekkingsreiziger en extreem), tegenwoordig overmatig worden gebruikt. Welk niveau van extremiteit moet iets hebben om het extreem te noemen? Hoe groot of groots moet een reis zijn om het een avontuur te noemen? Hoe ver moet je buiten je comfortzone treden om de reis als extreem of als een avontuur te ervaren? Ik denk dat het een persoonlijke mening is. Hebben we in de huidige samenleving de goedkeuring van anderen nodig om onze reis te rechtvaardigen of de woorden die we gebruiken om deze te beschrijven? Als jouw avontuur, hoe groot of klein ook, je buiten je comfortzone brengt, is dat dan niet genoeg om het extreem te noemen?

Ik fiets wel, maar ik beschouw mezelf niet als een wielrenner. Ik gebruik mijn fiets om ergens te komen, op de plekken waar ik naartoe wil. Het avontuur zit hem niet in het ronddraaien van de wielen, maar in wat er tussendoor gebeurt. Ik ga op avontuur om een nieuwe versie van mezelf te ontdekken. Ik groei in onverwachte situaties en leer hoe ik ermee om moet gaan. Plannen veranderen en avonturen helpen me om dit te accepteren. Aanpassen, overleven en doorgaan.

Toen de sneeuw in pap was veranderd en ik nat werd van mijn eigen zweet in plaats van de regen, wist ik dat mijn avontuur was begonnen. Toen we het ijs overstaken en de top van de berg bereikten, voelde onze tocht avontuurlijk. En toen we weer terugkwamen bij de weg en de bewoonde wereld, wist ik dat ons avontuur voorbij was; ik was gelukkig.

MEER BLOGBERICHTEN

Veel plezier op pad!!

Vergelijkbare berichten